لحظه ای که زمان تمام هستی را با خود می بُرد <\/h6>

سکوتی به وسعت دشتهای شرق زمین را خاموشی مطلق می کشاند هیچ کلامی گفته نشد <\/h6>

فقط چشم مانده بود و چشم <\/h6>

تنها دل بود که از حال دل خبر داشت <\/h6>

آسمان گرد جدایی می پاشید <\/h6>

ستاره ها از خجالت به نقاب نشسته بودند <\/h6>

باد تلاش می کرد که دستهارا به هم پیوند دهد <\/h6>

اما <\/h6>

ناگاه صدایی آمد!!! <\/h6>

خاموش <\/h6>

تقدیر است <\/h6>

جدایی سر نوشت است <\/h6>

ماه هم با زمان قهر کرد <\/h6>

شب تیره وتار بود <\/h6>

آسمان تصویری روشن از کینه ی تار بود <\/h6>

قدرت اشک بود که دل را نجات داد <\/h6>

وصدایی سرد که دل را به هلاکت کشاند <\/h6>

خداحافظ <\/h6>

وبرای همیشه خاموش شد <\/h6>

دیده پر از خون بود تنها <\/h6>

قدرت اشک بود که مرا زنده نگاه داشت <\/h6>